استاد علی صفایی حائری عین صاد
 
پایگاه مؤسسه فرهنگی هنری لیلة القدر

ياد استاد

حجت الاسلام سيد مسعود پورسیدآقايي

حجت الاسلام سيد مسعود پورسيدآقايي، رييس مؤسسه آينده روشن قم، در دانشگاه و حوزه درس مي‌دهد و در زمينه مهدويت صاحب‌نظر است. پورسيد‌آقايي در سال 57 دانشجوي رشته مكانيك دانشگاه صنعتي اصفهان بود. استاد صفايي را دعوت كرده بودند دانشگاه صحبت كند. بعد از سخنراني شيخ يك شب در خوابگاه با او و برخي از دوستانش هم‌نشين مي‌شود و با آن‎ها گپ مي‌زند. طلبه‌شدن او و تعداد زيادي از دوستانش حاصل همان دعوت و هم‌نشيني است. پورسيدآقايي در اين نوشتار كه حاصل پياده كردن حرف‌هاي اوست، به‎عنوان يك شاگرد از استادش علي‌ صفايي گفته است.


قبل از انقلاب در دوره دانشجويي چند كتاب از تأليفات ايشان به دست من رسيد. «مسئوليت و سازندگي» كتاب بسيار پر جاذبه‌اي برايم بود. بعد از پيروزي انقلاب حدود زمستان 58، شبي برفي به دانشگاه دعوتش كرديم. خيلي صميمي و مهربان بود، گويي سال‎ها بود كه ما را مي‌شناخت، آن زمان جواني بود 28 ساله. صحبت‌هايش جذاب و عميق بود، احساس مي‌كرديم ايشان خيلي بزرگتر از چيزي است كه از كتاب‌هايش به‌نظر مي‌رسد. دانشجوها از سخنراني‌اش خيلي استقبال كردند. بعد رفتيم خوابگاه، دانشجوها صف بسته بودند تا جواب سئوالات‎شان را از ايشان بپرسند.

سئوالات ديني، سياسي، از مسائل مختلف فكري آن موقع؛ مثلا درگيري با ماركسيست‌ها خيلي مطرح بود، من پهلوي‎شان نشسته بودم، رفقا كه تك تك مي‌آمدند سئوال مي‌كردند. حتي عده‌اي درباره ازدواج سئوال مي‌پرسيدند. ايشان آن‎قدر خسته شده بود كه گاهي روي تخت دراز مي‌كشيد. بچه‌ها هم يكي يكي مي‌آمدند صحبت مي‌كردند، صف طويلي براي سؤال و جواب از ايشان تشكيل شده بود كه تا نماز صبح طول كشيد.

حرف‌هاي پر محتواي ايشان، برداشت‌هاي عميق ايشان از آيات و روايات، خيلي جالب بود. آدم احساس مي‌كرد كه نه تنها با ادبيات دانشگاه آشناست، بلكه يك سر و گردن از اين ادبيات بالاتر است، يعني با چنان زبان مناسبي جواب مي‌داد و چنان احاطه‎اي به مباحث مختلف داشت كه بسيار تعجب‌آور بود.

قدرت كلام و جذابيت رفتار ايشان خيلي‌ها را مجذوب‎شان كرد. خيلي خوش‌نام بود و دانشجوها از دانشگاه‌هاي مختلف با اتوبوس‌ به ديدارشان مي‌آمدند. خيلي از اعضاي سازمان مجاهدين خلق (منافقين) كه با او برخورد مي‌كردند و حرف‌ها و رفتار ايشان را با مسعود رجوي رهبر سازمان قياس مي‌كردند، نوشته‌هاي رجوي درباره جهان‌بيني و مبارزه در ذهن‌شان رنگ مي‌باخت.

يادم هست كه وقتي كه شايعاتي بر عليه ايشان شروع شده بود، رفتيم خدمت مقام معظم رهبري با چند تا از دوستان كه شاگرد مشترك بين مقام معظم رهبري با آقاي صفايي بودند. اوايل رياست‎جمهوري مقام معظم رهبري بود، يك نوشته‌اي روزنامه جمهوري اسلامي بر عليه ايشان نوشته بود و پنج شش نفر از شاگردان و دوستان آقاي صفايي كه مصطفي موسوي هم جزو آن‌ها بود رفتيم خدمت آقاي خامنه‌اي در دفتر رياست‎جمهوري، ايشان وقتي نوشته را ديدند خيلي تعجب كردند. نوشته بودند كه ايشان از تفكر التقاطي مادي برخوردار است. رهبري خيلي تعجب كردند بعد فرمودند كه از ايشان استفاده كنيد، اين حرف‌هايي هم كه زده‌اند مثل يك موج است، به ايشان بفرماييد كه در برابر اين موج نمي‌خواهد سينه سپر كنند و بايستند، يك موجي است كه مي‌گذرد. گفتند من ايشان را مي‌شناسم. ايشان مشهد خانه ما آمدند، من قبل از انقلاب قم منزل‎شان رفتم، من با ايشان برخورد داشتم، سلام ما را هم به ايشان برسانيد.

خيلي از رفقاي ما كه بچه‌هاي دانشگاه صنعتي بودند با ايشان باب مراوده و دوستي باز كردند و بعدها مي‌آمدند قم منزل ايشان؛ دوستي‌اي كه تبديل به يك دوستي پايداري شد و من و بسياري از دوستان دانشگاه صنعتي طلبه شديم. من وقتي به ايشان گفتم مي‌خواهم طلبه شوم با صحبت‌هايش سعي مي‌كرد اگر نگاه من نگاه سطحي‌اي است يا به خاطر شور انقلاب مي‌خواهم طلبه بشوم، آن شور را با شعور همراه كند. اهداف را توضيح مي‌داد، مشكلات و سختي‌هاي راه را مي‌گفت، ولي در عين حال از شيريني‌ها و الطافي كه ممكن است عايد انسان بشود هم مي‌گفت. سعي مي‌كرد مزاج‌ها را واكسينه كند؛ نه كه باغ سبزي نشان بدهد.

بعد از طلبه‌شدن‎مان حواسش بود و به ما سر مي‌زد. يا ما به خانه‌اش مي‌رفتيم. سفره‌اش هميشه پهن بود. براي درس‌ها ما را به كساني ارجاع مي‌داد كه خودش تربيت كرده بود و با سؤال و جواب از ما و استادان‌مان بر درس‌ها نظارت مي‌كرد. گاهي با شاگردها تندي مي‌كرد كه آن هم از باب محبتش بود، البته تندي‌هايش بعد از تبيين بود، وقتي كسي از حدود تجاوز مي‌كرد.

اصرار داشت كه ديگران و درس‌هاي‎شان را هم ببينيم. در بحث‌هاي علمي اگر كتاب‌هاي ديگران را مرور نمي‌كرديم، شركت نمي‌كرد. تا ما دست پرباري نداشتيم، مطالعه‌اي نداشتيم، برخوردي نداشتيم، حاضر نبود بحثي شكل بگيرد. مي‌گفت پاي درس اساتيد ديگر هم بنشينيد. مي‌گفت آقاي مؤمن معاد را باور كرده از ايشان استفاده كنيد. از آقاي بهجت استفاده بكنيد، هم از فقه و اصول‎شان، هم از حالت‎هاي ايشان بهره‌مند بشويد. ايشان نظرشان اين بود كه همه را برويد ببينيد، آقاي مصباح را ببينيد. مبنايش اين بود كه نبايد در خود ايشان بمانيم.

طلبه‌ها را كساني مي‌دانست كه خودشان را وقف امام زمان كرده‌اند و او خودش را وقف آن‌ها كرده بود. حتي خانه‌دار شدن ما به‌واسطه او بود. روزي به من زنگ زدند كه شما سهام‌دار فلان شركتي و فلان روز جلسه است. رفتم. 40-30 طلبه ديگر هم بودند و همه سهام‌دار شركت. قضيه از اين قرار بود كه كسي مي‌خواسته دستگاهي از آلمان وارد كند و كار پرسودي راه بيندازد، اما پول نداشته و سراغ استاد صفايي آمده بود، استاد اين در و آن ‌در زده بود پول جور كرده بود و ما طلبه‌ها را سهام‌دار شركت كرده بود. شركت به سودآوري رسيده بود قرض را پس داده بود و حالا براي سهام‌دارها سود خوبي مانده بود. من و خيلي طلبه‌ها از همان سهام‌ها زمينه خانه‌ خريدن‎مان فراهم شد. او حتي يك سهم هم براي خودش يا فرزندانش برنداشته بود. مي‌گفت اگر يك سهم را به نام خودم يا خانواده‌ام كرده بودم، باخته بودم. بعدها ديديم كه يكي از ارادتمندانش را كه مي‌خواست براي پسرش موسي كه تازه طلبه شده بود خانه بخرد، راضي كرده بود تا براي طلبه ديگري كه سال‌ها مستأجري كشيده و عيال‌وارتر از موسي بود، خانه بخرد. مي‌گفت موسي هنوز اول راه است بايد سختي بكشد. اين رفتارهايش انسان را مريدش مي‌كرد، اما او از مريدبازي بيزار بود.

طلبه تربيت نمي‌كرد تا مديحه‌سراي ايشان باشند. گاهي وقت‌ها افرادي را كه احساس مي‌كرد دارند مريد مي‌شوند، به تعبير ما نوك مي‌زد و طرد مي‌كرد. حتي گاهي باعث جدايي‌شان مي‌شد مي‌گفت رشدتان در همين جدايي هست، يك‌بار اوايل آشنايي‌مان به ايشان گفتم آقا ديگر ول‎تان نمي‌كنم، تازه شناختم‌تان، ديگر شما را ول نمي‌كنم. نگاهي كرد گفت ما را باش كلي صحبت كرديم كه آقا موحد بشود، مثل اين‌كه ما خودمان تازه بتش شديم، تو كه هنوز بت‎پرستي!

برای استفاده بهتر و راحت تر از سیستم نظردهی لطفا وارد سیستم شده یا از طریق این فرم ثبت نام کنید.

نام*:    ایمیل*:  
نظر*:
  کد امنیتی: