استاد علی صفایی حائری عین صاد
 
پایگاه مؤسسه فرهنگی هنری لیلة القدر

همان است که امام کاظم(ع) می‌فرمود!

مؤلف: استاد علی صفایی حائری

تاریخ ثبت: 23 / 02 / 1394

موضوع: اقتباس از آثار استاد

منبع: مسئولیت و سازندگی، ص 109 و 110.

1- يك روز صبح با صداى استارت ماشينى از خواب بيدار شدم.

استارت مداوم بود و جرقه‏ ها زياد و مايع قابل احتراق، اما با اين وصف حركتى نبود و پيشرفتى نبود. من به ياد جرقه ‏هايى افتادم كه در زندگى خودم مدام سرمى ‏كشيدند، و به ياد استعدادهايى افتادم كه قابل سوختن بودند و به ياد ركود و توقفى افتادم كه با اين همه جرقه و استعداد گريبانگيرم بوده است. در اين فكر رفتم كه ببينم نقص از كجاست، كه شنيدم راننده مى‏ گويد: بايد هلش داد، هوا برداشته است. و همين جواب من بود.

هنگامى كه هواها وجود مرا در بر مى ‏گيرند و دلم را هوا برمى ‏دارد، ديگرجرقه ‏ها برايم كارى نمى ‏كنند و اگر مى ‏خواهم به راه بيفتم بايد هلم بدهند و ضربه‏ اى بزنند و راهم بيندازند تا آن همه استعداد، راكد نماند.

2- در اتاق نشسته بودم كه از سوراخ شيشه‏ شكسته ‏اى زنبورى به درون آمد و سپس پروازهاى اكتشافى را شروع كرد و بعد هم براى بازگشت آماده شد. اما به هر طرف كه مى ‏رفت با شكست روبه‏ رو مى ‏گرديد، به شيشه مى‏ خورد و به زمين مى ‏افتاد، تا اين كه ضربه كفشى راحتش كرد.

اين درس من بود كه هنگام گرفتارى خود را به هر طرف نكوبم، بلكه به راه بازگشت فكر كنم و آن را بيابم و خود را خلاص كنم.

3- با يكى از دوستان خوبم بر سر سفره نشسته بوديم، او به پياز علاقه داشت و به خوردن آن مشغول بود. كودكى كه در آن‏جا بود مقدارى از آن‏ پياز را در دهان گذاشت، اشكش سرازير شد و زبانش سوخت و آن را رها كرد. دوستم خنديد، خنده ‏اى پربار و پر از برداشت؛ كه عده‏ اى به خاطر جهتى از چيزهايى مى‏ گذرند اما عده ديگر، همان چيز را به همان خاطر مى ‏خواهند. آن تيزى و تندى كه كودك را فرارى كرده، مرا به سوى خود كشانده است. و سپس ادامه داد: در برابر سختى ‏ها و ناراحتى ‏ها عده ‏اى به همان خاطر كه ما فرار مى ‏كنيم به استقبال مى ‏روند و از سختى ‏ها بهره مى‏ گيرند. همان دردها و فشارها كه ما را از پاى در مى ‏آورد، همان‏ها به عنوان پا، عامل حركت و پيشرفت و ورزيدگى عده ‏اى مى ‏شود.

و راستى همان است كه امام كاظم‏ مى ‏فرمود:

«ما مِنْ شَئٍ تَراهُ عَينُكَ الَّا و فيهِ مَوْعِظَةٌ»؛[1]

آنچه چشم تو آن را مى‏ يابد، در آن درس‏ها و پندهايى است.



[1]. امالى، صدوق، ص 599.

هم اکنون مطلبی ارائه نشده.

برای استفاده بهتر و راحت تر از سیستم نظردهی لطفا وارد سیستم شده یا از طریق این فرم ثبت نام کنید.

نام*:    ایمیل*:  
نظر*:
  کد امنیتی:   

1394/2/23 - 14:49:45
ث.س

سلام علیکم. وقت بخیر خیلی عالی بود .خدایا چنان کن سرانجام کار، تو خشنود باشی و ما رستگار.
یا علی مدد
پاسخ مدير: سلام علیکم ممنون موفق باشید.
( 1394/2/24 - 13:37:12 )