استاد علی صفایی حائری عین صاد
 
پایگاه مؤسسه فرهنگی هنری لیلة القدر

عبرت‌های عاشورا(۶)

مؤلف: استاد علی صفایی حائری

تاریخ ثبت: 26 / 08 / 1395

موضوع: اقتباس از آثار استاد

منبع: وارثان عاشورا، ص۲۷۴.

نكته‌‏اى كه در داستان حرّ است، اين‏كه آدمى هرگاه بخواهد مى‌‏تواند بازگردد.

آدمى در متن اسارت‏ها مى‌‏تواند به حريّت خويش باز گردد، مى‏‌تواند ترازودارى كند، مى‌‏تواند از اسارت‌‏هاى دنيا و نفس و وسوسه و عادت به ميزان و سنجش بازگردد و بهشت و جهنم را در كارهايش جست‏وجو كند و مى‌‏تواند بهشت و جهنم را شهود نمايد.

البته اين بشارت هست، ولى اين خطر هم هست كه انسان پس از بيدارى يك شب و ميزان‌‏دارى و ترازوبازى و شهود و يقين، از يقين چشم بپوشد و از بهشت روى ‏بگرداند و به گندم رى چشم بدوزد و بگويد: يقولون؛ مى‏‌گويند بهشتى و جهنمى هست و اگر باشد بازمى‏‌گرديم و توبه مى‌‏كنيم.

اسارت و سنجش و حريّت و عبوديّت مى‏‌تواند به ‏دنبال هم بيايد و مى ‏تواند در يك مرحله باتلاق انسان شود و او را نگاه دارد.

انسان مى‌‏تواند حتى با شنيدن صداى خدا و حضور بهشت و جهنم، حتى به‏ خاطر يك كبر و يا يك حرص يا يك بخل، يا يك حسد، از راه باز بماند و رجيم شود كه:

«جَحَدوا بِها وَاستَيقَنتها انفُسهم ظلماً و علواً».[1]

ظلم و علو مى‌‏تواند مانع تأثير يقين و شهود انسان باشد و مى‌‏تواند طمع و گندم رى او را كور كند و ترازوى او را خراب نمايد.

 
 


[1] نمل، ۱۴.

 

 

برای استفاده بهتر و راحت تر از سیستم نظردهی لطفا وارد سیستم شده یا از طریق این فرم ثبت نام کنید.

نام*:    ایمیل*:  
نظر*:
  کد امنیتی: