استاد علی صفایی حائری عین صاد
 
پایگاه مؤسسه فرهنگی هنری لیلة القدر

دعا و شرایط آن(1)

مؤلف: استاد علی صفایی حائری

تاریخ ثبت: 04 / 11 / 1394

موضوع: اقتباس از آثار استاد

منبع: بشنو از نی، ص19.

دعا سه گونه است:

1. وسيله‏ اى هنگام شكستن وسيله‏ ها و كليدى پس از به كار گرفتن و از كار افتادن كليدهاى ديگر.

آنها كه از تمام وسيله‏ ها و امكاناتشان استفاده كرده ‏اند و در راه مانده‏ اند، اين‏ها كه به وسيله سازى معتقد شده‏ اند و به نظام آفرينى پيوند خورده ‏اند، اين‏ها در يأسشان اميد هست همان طور كه در اميدشان يأس.

و اين است كه مى‏ گويند:

كُنْ لِما لاتَرْجُوا أَرْجى‏، به آنچه اميد ندارى اميدوارتر باش، فَانَّ موسى جاء مُقْتَبِساً وَ رَجَعَ نَبيّاً؛ چون موسى به اميد آتش آمد و به آتش نرسيد، اما پيامبر بازگشت.[1]

2. وسيله ‏اى همراه وسيله‏ ها. آنها كه از آن تجربه‏ ها و عبرت ‏ها برخوردارند. آنها كه عقم و عجز و نازايى وسيله‏ ها را ديده ‏اند، ديگر حتى همراه تمام وسيله‏ ها نمى ‏گويند كه رسيديم و بدون وسيله نمى ‏گويند كه مانديم. و اين است كه با تمام وسيله ‏ها و امكانات التهاب و اضطرابشان هست و اين است كه دعا وسيله ‏اى حتى در هنگام وجود وسيله ‏هاست و اميدى حتى همراه اميدها.

3. در يك مرحله ديگر دعا وسيله نيست، مقدمه نيست كه تو را به چيزى برساند، بل خودش هدف است، خودش عمل است، خودش مقصد است.[2] آنها كه مى ‏خواهند در يك جمله، از فقر و ضعف و عجز خويش و از توجه و لطف و قرب و بخشش او حرفى بزنند، با يك جمله اين همه را نشان بدهند، اين‏ها دعا مى ‏كنند تا نشان بدهند كه فقيرند و نشان بدهند كه غنى و سميع و قريب و مجيبى هم هست.

اين‏ها با دعا فقط مى ‏خواهند از اين ربط و پيوند و از اين وجود ربطى و وابسته نشانى بدهند و مى ‏خواهند كه غنا و قرب و سمع و اجابت او را يك جا امضاء بنمايند.

 

 

 

 



[1]. كافى، ج 5، ص 83، ح 2.

[2]. كافى، ج 2، ص 466 تا ص 468 باب فضل الدعا و الحث عليه.

هم اکنون مطلبی ارائه نشده.

برای استفاده بهتر و راحت تر از سیستم نظردهی لطفا وارد سیستم شده یا از طریق این فرم ثبت نام کنید.

نام*:    ایمیل*:  
نظر*:
  کد امنیتی: