استاد علی صفایی حائری عین صاد
 
پایگاه مؤسسه فرهنگی هنری لیلة القدر

خلاصه کتاب «چهل حدیث از امام حسین علیه‌السلام» (23)

مؤلف: مهدی کثیری

تاریخ ثبت: 12 / 05 / 1393

موضوع: اقتباس از آثار استاد

قال الحسين عليه السلام:

من حاول أمراً بمعصية اللَّه كان أفوت لما يرجو و أسرع لمجى‏ء ما يحذر.[1]

كان الحسين عليه السلام يمسك بالركن الاسود و يناجى ربه و يدعو قائلا: الهى أنعمتنى فلم تجدنى شاكراً و أبليتنى فلم تجدنى صابراً فلا أنت سلبت النّعمة بترك الشّكر و لا أدمت الشّدّة بترك الصّبر الهى ما يكون من الكريم الّا الكرم.[2]

 

آدمى براى رسيدن به مقاصد خود، دنبال وسائل و راه‏ هايى است‏. آنجا که راه نزدیک را در زیر پا گذاشتن قوانین اجتماعی و نظام ها و سنت های جهان می بیند به معصیت خدا برخواسته، که این راحت ترین راه است.

اما از آنجا که چه در انسان و چه در جامعه و چه در هستی، قوانین و سنت ها و رابطه ها حاکم هستند، تجاوزها و سرکشی های او درس خودخواهی و و حرمت شکنی می دهد تا آنجا که تهاجم به تهاجم منتهی می شود و راه نزدیک او را ناأمن و خراب می سازد و اگر هم راهی برای عصیان دیگران نگذارد به انحطاط روانی یا تباهی استعدادها منتهی می شود که نسل زبون و مرده، استعداد ستمگرِ طاغوت را هم كور مى ‏كند و او را با دست خودش به چاله مى‏ اندازد.

و فساد و چشم پوشی از سنت ها و دستورهای الهی به بن بست رسیده و با ضربه ها و رنج ها روبرو می شود. و همین طور در انسان نیز، ترس ها و علاقه ها و یا تشویق ها و تهدیدها نمی توانند محرک های مناسب و انگیزه های سالمی باشند.

امام حسین در این روایت ما را از این راحت طلبی و عصیان ها می هراساند و در روایت دوم دو راه را معرفی می کند، که شکر بهره برداری مناسب از شرایط و موضع گیری مناسب در موقعیت ها است و در آنجا که امکانی نیست، صبر، انسان را در راه نگه می دارد و نیروها را ذخیره می کند. و جز با این دو پای صبر و شکر راهی نیست که اینگونه برخورد، کرامت های او را بدنبال می آورد که از کریم جز کرامت انتظاری نیست که بر سستی و کندی ما سخت نمی گیرد و زیاد می بخشد و دور را نزدیک و بن بست ها را می گشاید.


امام حسين عليه السلام فرمود:

هركس با معصيت خدا كارى را بخواهد، آنچه را كه اميد دارد، زودتر از دست مى ‏دهد و از آنچه كه مى ‏ترسد شتابنده ‏تر مى ‏آيد.

حضرت ابا عبداللَّه عليه السلام هميشه ركن سياه را مى ‏گرفت و مناجات مى ‏كرد و مى ‏خواند: خداى من! بر من انعام كردى و بخشيدى، پس مرا شاكر نيافتى و مرا مبتلا و گرفتار ساختى، پس صابر نيافتى با اين همه تو نه بخشش ‏ها ونعمت ‏هايت را گرفتى بخاطر ناسپاسى من و نه گرفتارى ‏ها را ادامه دادى بخاطر ناشكيبايى من. خداى من! از كريم جز كرامت چه خواهد بود؟

 


[1] ( 1)- تحف العقول، ص 248 و موسوعة كلمات الحسين عليه السلام، ص 772 بنقل از كافى و بحار.

[2] ( 2)- موسوعه ص 791.

برای استفاده بهتر و راحت تر از سیستم نظردهی لطفا وارد سیستم شده یا از طریق این فرم ثبت نام کنید.

نام*:    ایمیل*:  
نظر*:
  کد امنیتی: