استاد علی صفایی حائری عین صاد
 
پایگاه مؤسسه فرهنگی هنری لیلة القدر

فلسفهٔ دعاهای امام سجاد(ع)

مؤلف: استاد علی صفایی حائری

تاریخ ثبت: 06 / 08 / 1396

موضوع: اقتباس از آثار استاد

منبع: بهار رویش، ص۵۶.

زمانى كه دردها، رنج‌‏ها و ضربه‌‏ها در يك جامعه زياد مى‏‌شود و از بيرون شكست مى‏‌خورد، حالت درون گرايى در آن جامعه به وجود مى‌‏آيد.

وقتى كه حمله «مغول» شروع مى‏‌شود، دوره نفوذ «خيام» است، وقتى كه «جنگ جهانى» به وجود مى‌‏آيد، دوره‌‏اى است كه مكتب وجودى «سارتر» عمق پيدا مى‌‏كند.

هنگامى كه انسان از بيرون صدمه مى‌‏خورد، مجبور است كه به پناهگاهى پناهنده شود و چه پناهگاهى مطمئن‏‌تر از درون عظيم خود او.

اگر كسى بخواهد در اين توده ضربه خورده، شور و حركتى به وجود بياورد و شناخت و عشقى را بريزد، ديگر نمى‌‏تواند مستقيماً به اينها بدهد، از بيرون و از گوش اينها چيزى به آنها داده نمى‏‌شود. بايد اينها از خودشان بجوشند و بگيرند و بيابند.

اين است كه امام در آن دوره‌‏اى كه جامعه اسلامى شديدترين ضربه‌‏ها را خورده و وقايع طَف و حَرّه و صحنه‌‏ها و درگيرى‏‌هايى كه بعد از رسول به وجود آمده را به خود ديده، مى‌‏خواهد كارى را شروع كند و در جامعه‌‏اى كه از بيرون ضربه خورده، مى‏‌خواهد حركتى را به وجود بياورد، از راه ديگرى شروع مى‌‏كند.

امام از وسيله‌‏اى استفاده مى‌‏كند كه با درون انسان هماهنگ است و با درون گرايى انسان مناسبت دارد و همدل و همنواست.

سرّ اينكه امام به دعا روى مى‌‏آورد تنها به خاطر اين نيست كه آن دوره، دوره تقيه بوده است؛ كه مى‌‏بينيم در دوره‌‏هاى ديگر هم تقيه وجود داشته و ائمه ديگر، از راه‏هاى ديگر هم استفاده كرده‏اند.

سرّ انتخاب روشى كه امام سجاد داشتند، آن بود كه آن دوره، دوره ضربه‌‏ها بود و در دوره ضربه‌‏ها، اصولًا هنر نقش بيشترى پيدا مى‏‌كند؛ چون هنر، ناخودآگاه و غير مستقيم انسان را پيش مى‌‏برد و با فكر او كارى ندارد.

هم اکنون مطلبی ارائه نشده.

برای استفاده بهتر و راحت تر از سیستم نظردهی لطفا وارد سیستم شده یا از طریق این فرم ثبت نام کنید.

نام*:    ایمیل*:  
نظر*:
  کد امنیتی: