استاد علی صفایی حائری عین صاد
 
پایگاه مؤسسه فرهنگی هنری لیلة القدر

آتش عشق

مؤلف: استاد علی صفایی حائری

تاریخ ثبت: 22 / 10 / 1395

موضوع: اقتباس از آثار استاد

منبع: فوز سالک، ص۱۸۴و۱۸۵.

به اين نكته‌‏اى كه مى‌‏خواهم تأكيد كنم، خوب دقّت كنيد! تلقّى ما از خدا و از جزا و از دين و مذهب به اين نحو است:

ما در رابطه با حق، گاهى از قدرت و اقتدارش مى‌‏گوييم، كه خدايى هست و فلان است و ...  . آن قدر اين اقتدار را بزرگ مى‌‏كنيم كه در دل آدم‌‏ها خوف و ترس از حق مى‌‏آيد، نه حبّ او. وحشت مى‏‌آيد، نه انس با او.

اين نكته اساسى است، كه ما در رابطه با خدا، بيشتر بر روى رابطه قدرت‏ تأمّل و تأكيد كرده‌‏ايم، نه بر رابطه‏ رحمت‏ و محبّت‏ و انس‏، نه بر رابطه عنايت حق.

به خدا قسم! اگر كسى كه يك لحظه آن عنايت مستمر و آن انتظار مهربان حق را بچشد، تا آخر زندگى‌‏اش، تا روز قيامت و تا آخر حشر، مست است! مستِ مست است!

مگر مى‌‏شود از جام محبّت حق، ذرّه‏‌اى نوشيد و حتى لبى تر كرد و تمام ذرّه وجود آدمى مست و مدهوش و دامن‌‏كش نشود؟!

مگر مى‌‏شود به آن ربِّ مهربان و عزيز و دوستِ نزديك و منتظر يك لحظه تأمّل و توجّه كرد و او همه وجود آدمى را نگيرد و اخذ نكند؟!

به خدا قسم! آتش عشق اين خداى مهربان همه مجموعه‌‏هاى دل را فرا مى‌‏گيرد و به سمت خود مى‌‏برد؛ «أَخَذَتْ لَوْعَةُ مَحَبَتِّكَ بِمَجَامِعِ قُلُوبِهِمْ‏[1]». اين آتش مى‌‏سوزاند. شوخى نيست.‏

 

 



[1]مفاتیح الجنان،  مناجات دوازدهم از مناجات خمسةعشر .

هم اکنون مطلبی ارائه نشده.

برای استفاده بهتر و راحت تر از سیستم نظردهی لطفا وارد سیستم شده یا از طریق این فرم ثبت نام کنید.

نام*:    ایمیل*:  
نظر*:
  کد امنیتی: