استاد علی صفایی حائری عین صاد
 
پایگاه مؤسسه فرهنگی هنری لیلة القدر

آرمان انسان، خوبی یا خوشی؟(3)

مؤلف: سیدمحسن زهراپور

تاریخ ثبت: 05 / 07 / 1394

موضوع: تحقیق موضوعی آثار استاد

سبک زندگی خوبی طلب و خوشی طلب:

تفاوت اینکه هدف خوبی باشد یا خوشی، در سبک زندگی انسان نیز اثر گذار است؛

1. یک اثر گذاری که مرحوم صفایی به آن پرداخته اند؛ تفاوت نگاه و نوع زندگی نسبت به خدا و رسول و کتاب و دستورات او می باشد: «تفاوت خوبى و خوشى‏ كم نيست؛ كه همين آرمان ‏هاى متفاوت، برخوردهاى متفاوتى را مى ‏آورد و به جاى پذيرش بينش و نظر رسول و يا مديريت و نظارت رسول، آدمى را مراعات طلب و عافيت طلب مى ‏سازد.

و به جاى تبعيت از عهد و پيمان و از كتاب و فرستاده خدا، تبعيّت از وسوسه‏ ها و قدرت‏ها و فتنه ‏ها را در وجود آدمى مى ‏نشاند ... «وَ اتَّبَعُوا مَا تَتْلُوا الشَّياطِينُ...».

2. اثر گذاری بر روابط اجتماعی؛ استاد صفایی درباره حقیقت صله رحم چنین می فرماید: «صله رحم‏، تنها به اين نيست كه بيايى و چند دقيقه اى بنشينى و بروى. صله رحم يعنى وصل كنى آنچه را كه باعث رشد آنها و جايگاه پرورش آنهاست و اتصال بدهى به يكديگر آنچه كه شما را زياد مى ‏كند تا رحم ‏ها به يكديگر وصل بشوند و قرب‏ها به وجود بيايند و كثرت‏ها و توليدها در نتيجه اين وصل، امكان پيدا كنند.

و در صله رحم، مطلوب اين است كه‏ كسرى دو طرف‏ از بين برود و به رزق‏ها و كمبودهاى افراد رسيدگى بشود. چگونه؟ «بِالْبِرِّ وَ الصِّلَةِ»؛ با محبت‏ هايى كه به آنها داريم و خوبى اى كه به آنها مى ‏كنيم.

و «برّ» در اينجا رشد است، خوبى است، نه خوشى‏؛ چرا كه بين خوبى و خوشى‏ تفاوت است. گاهى ما رفت و آمدها و صله رحم‏هايمان براى خوشى‏ است، نه براى‏ برّ و خوبى و اين دو فرقشان روشن است. بارها گفته ‏ام كه خربزه براى مريض خوش است، ولى خوب نيست و دارو براى او خوب است، ولى خوش نيست.

چيزهايى براى ما خوش‏ هستند كه‏ خوب‏ نيستند و رشدى در ما نمى ‏آورند.

صله رحم بايد مبنايى براى زيادتى و رشد ما باشد؛ در نتيجه بايد به نحو برّ (خوبى) باشد نه خوشى: «نَصِلَ أَرْحَامَنَا بِالْبِرِّ».

مطلوب اين نيست كه طرف از من خوشش بيايد و تعريف كند وسورش را اين بار چرب ‏تر كند، بل كسرى‏ او بايد پر بشود؛ حتى شده مرا زير پايش بگذارد، ولى خودش حركتش را ادامه بدهد. نه اينكه مرا روى سرش بگذارد تا كمرش بشكند!

پس در مرحله اول، من بايد به خويشانم خوبى كنم و مسائلى را به آنها برسانم كه نياز آنهاست و با آنها صله به وجود بياورم و پيمان ببندم».

در آخر نوشته را با این کلام استاد صفایی تمام می کنم:

«وَ لِكُلّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلّيهَا»؛ براى هر كس جهتى مطلوب و زيباست كه او به آن روى آورنده است و براى آن مى‏كوشد، كه هدف‏ها، روش‏ها و رفتارها را هدايت مى‏كنند.

هدف‏هايى كه از هر عملى مى‏توانند بهره ‏مند شوند، امّا هدف شما كه عبوديت و قرب خداست، تنها با خير و خوبى، نه با خوشى‏ و هوس‏ها، دست يافتنى است.

 

هم اکنون مطلبی ارائه نشده.

برای استفاده بهتر و راحت تر از سیستم نظردهی لطفا وارد سیستم شده یا از طریق این فرم ثبت نام کنید.

نام*:    ایمیل*:  
نظر*:
  کد امنیتی: